Üçgen Faz Diyagramı · Ayrıntılı rehber

Psödo-üçlü faz diyagramları: okuma, kurma, mikroemülsiyon bölgesini ölçme

Yağ, sürfaktan/kosürfaktan karışımı ve sudan oluşan bir sistemin hangi bileşim aralığında berrak mikroemülsiyon verdiğini tek bakışta gösteren üçgen diyagramlar, mikroemülsiyon ve kendiliğinden emülsifiye olan sistem (SEDDS) geliştirmenin ilk adımıdır. Bu sayfa, Üçgen Faz Diyagramı aracının hem kullanım kılavuzu hem kuramsal arka planıdır.

Sürüm 1.1 · 14 Eylül 2026 · sürüm geçmişi

Giriş

Üç bileşenli bir karışımın bileşimi iki sayıyla belirlenir; üçüncüsü yüzdelerin toplamı 100 olduğu için kendiliğinden bellidir. Eşkenar üçgen bu kısıtı en doğal biçimde gösterir: her köşe saf bir bileşeni, her kenar iki bileşenli karışımları, iç bölgedeki her nokta ise üçünün belli bir oranını temsil eder. Farmasötik teknolojide bu gösterim en çok mikroemülsiyonlar, kendiliğinden emülsifiye olan sistemler ve topikal taşıyıcılar için kullanılır (Lawrence & Rees, 2000; Karasulu, 2008). Sürfaktan ile kosürfaktan çoğu kez sabit bir oranda (Smix, Km) karıştırılıp tek bileşen gibi işlendiği için diyagram gerçekte dört bileşenli bir sistemin kesitidir; bu yüzden psödo-üçlü (pseudo-ternary) adını alır (Aboofazeli & Lawrence, 1993; Shafiq-un-Nabi et al., 2007).

Diyagramın verdiği bilgi ikilidir: bileşim uzayının hangi bölgesinde tek fazlı, berrak, düşük viskoziteli bir sistem oluştuğu ve bu bölgenin Smix oranı, yağ türü, kosürfaktan zinciri gibi değişkenlere nasıl tepki verdiği. Bölgenin geniş olması formülasyon toleransının yüksek olduğunu söyler; bölgenin kendisi ise seçilecek bileşimlerin havuzudur (Parmar et al., 2011; Berkman & Güleç, 2021).

Diyagramı okuma

Aracın üçgeninde sol alt köşe su, sağ alt köşe sürfaktan karışımı, tepe köşe yağdır; adlar değiştirilebilir. Bir noktanın bir bileşendeki yüzdesi, o bileşenin köşesinden karşı kenara doğru çizilen paralel çizgilerle okunur: köşeye yakınlık yüzdeyi artırır, karşı kenar üzerindeki her nokta o bileşenden yüzde sıfır içerir. Üç yüzdenin toplamı her zaman 100'dür. Araç noktayı yağ ve sürfaktan yüzdesinden yerleştirir, suyu kalan olarak okur; toplamı 100'den 0,5 puandan fazla sapan satırlar Hesapla sonrasında sarı bir uyarı listesinde gösterilir. Nokta yine çizilir, ama girilen su değil kalan su kullanılmış olur; bu satırları düzeltip yeniden hesaplayın.

Kenarlara paralel ızgara (5, 10 ya da 20 birim) okumayı kolaylaştırır. Köşeden karşı kenara giden bir doğru, iki bileşenin oranının sabit tutulduğu seyreltme hattıdır; su titrasyonuyla elde edilen ölçüm noktaları böyle hatlar üzerine düşer, çünkü deneyde yağ:Smix oranı sabit tutulup su eklenir (Shafiq-un-Nabi et al., 2007). Sıvı-sıvı dengesi diyagramlarındaki bağ çizgileri ve kaldıraç kuralı (iki fazın miktar oranı, bileşim noktasının bağ çizgisi uçlarına uzaklığıyla ters orantılıdır) aynı geometriye dayanır (Williamson, 2021); mikroemülsiyon diyagramlarında ise genellikle faz sınırı çizilir, bağ çizgileri çizilmez.

Kısa tarihçe

Üçlü bileşim üçgeni Gibbs'in faz kuralı çalışmalarıyla (1876) fizikokimyaya girdi ve Roozeboom'un eşkenar üçgen gösterimiyle bugünkü biçimini aldı. Mikroemülsiyon kavramı ise 1943'te Hoar ve Schulman'ın, sabun-yağ-su karışımlarına alkol eklendiğinde kendiliğinden berraklaşan ve saydam kalan sistemleri "oleopatik hidro-misel" adıyla bildirmesiyle başladı (Hoar & Schulman, 1943). "Mikroemülsiyon" terimini Schulman ve arkadaşları 1959'da, bu sistemlerin elektron mikroskobuyla incelendiği çalışmada önerdi (Schulman et al., 1959). Winsor'ın 1948'de sürfaktan-yağ-su sistemlerini dört tipe ayırması (I: alt fazda yağda-su misel çözeltisi, II: üst fazda ters miseller, III: orta faz, IV: tek fazlı berrak sistem) bugün de faz davranışını adlandırmanın standardıdır (Winsor, 1948; Salager et al., 2022). Danielsson ve Lindman'ın tanımı, "su, yağ ve bir amfifilden oluşan, optikçe izotrop ve termodinamik kararlı tek sıvı çözelti", alanın ortak referansı oldu (Danielsson & Lindman, 1981).

Farmasötik kullanım 1990'larda hızlandı: lesitin/alkol/izopropil miristat sistemlerinin psödo-üçlü diyagramları (Aboofazeli & Lawrence, 1993), Lawrence ve Rees'in çok atıf alan derlemesi (2000), Pouton'un yağ bazlı formülasyonları sınıflandıran sistemi (LFCS; Pouton, 2000, 2006) ve topikal uygulamaları toplayan Kreilgaard (2002). 2010'larda mikroemülsiyon ile nanoemülsiyonun sık karıştırılan tanımları netleştirildi (Anton & Vandamme, 2011; McClements, 2012). Son dönemde faz diyagramının deneysel iş yükünü azaltan yaklaşımlar öne çıkıyor: mikroplaka seyreltme yöntemi (Schmidts et al., 2009) ve binlerce formülasyondan öğrenen makine öğrenmesi modelleri (Gao et al., 2021).

Faz bölgeleri ve tanınması

Su titrasyonu sırasında karışımın görünümü değişir ve her durum diyagramda ayrı bir bölge olarak işaretlenir. Tipik bölgeler ve gözlem ölçütleri (Syed & Peh, 2014; Boonme et al., 2006; Li et al., 2024):

  • Mikroemülsiyon (Winsor IV): berrak ya da saydam, akışkan, izotrop; polarize ışıkta karanlık (çift kırıcılık yok). Su içeriği arttıkça y/s → bikontinü → s/y geçişi çoğu kez iletkenlikteki perkolasyon sıçramasıyla izlenir (Boonme et al., 2006; Liu et al., 2022).
  • Kaba emülsiyon (Winsor I/II): bulanık, süt görünümlü, zamanla ayrışabilir. Metilen mavisi gibi suda çözünen boyayla y/s ve s/y ayrımı yapılır (Syed & Peh, 2014).
  • Jel / sıvı kristal: viskoz, çoğu kez saydam ama polarize ışıkta çift kırıcı (lamellar, hekzagonal). Yüksek sürfaktan içeriğinde ve bazı Smix oranlarında ortaya çıkar; küçük açı X-ışını saçılması ve reoloji ile doğrulanır (Sharma et al., 2025; Tartaro et al., 2020).
  • Faz ayrımı: iki ya da üç görünür tabaka; Winsor III'te orta faz bikontinü mikroemülsiyondur (Salager et al., 2023).

Tek başına görsel değerlendirme öznel olduğundan iletkenlik, viskozite, dinamik ışık saçılması, diferansiyel taramalı kalorimetri ve polarize mikroskopi birlikte kullanılır; hiçbir yöntem tek başına yapıyı kanıtlamaz (Li et al., 2024; Gradzielski et al., 2021). Araç bu ayrımı yapmaz; kullanıcı hangi noktaları hangi bölgeye koyacağına deneyine bakarak karar verir ve her bölgeyi ayrı bir "grup" olarak girer.

Deneysel yöntem: su titrasyonu

En yaygın yol su (sulu faz) titrasyonudur. Önce sürfaktan ve kosürfaktan sabit kütle oranlarında karıştırılır (Smix 1:1, 2:1, 3:1, 4:1 gibi; bazı yazarlar Km der). Her Smix için yağ:Smix 1:9'dan 9:1'e dokuz ayrı karışım hazırlanır ve sabit sıcaklıkta, karıştırılarak damla damla su eklenir. Her eklemeden sonra görünüm kaydedilir; berraktan bulanığa ya da bulanıktan berrağa geçtiği bileşimler faz sınırı noktalarıdır (Shafiq-un-Nabi et al., 2007; Syed & Peh, 2014). Bir diyagram tipik olarak 9 seyreltme hattı × birkaç geçiş noktası içerir; farklı Smix oranları ayrı diyagramlar olarak çizilir ve bölge alanları karşılaştırılır (Parmar et al., 2011).

  • Sıcaklık sabit tutulmalı; noniyonik sürfaktanlarda bölge sınırları sıcaklığa duyarlıdır (Liu et al., 2022).
  • Denge süresi. Her eklemeden sonra sistemin dengeye gelmesi beklenmeli; geçici bulanıklık faz sınırı değildir. Kinetik olarak kararlı görünen bir örnek termodinamik kararlı olmayabilir (Anton & Vandamme, 2011).
  • Kosürfaktan etkisi. Kısa zincirli alkoller ve glikoller arayüz filmini esnekleştirip tek fazlı bölgeyi genişletir; etki zincir uzunluğu ve Smix oranına bağlıdır (Aboofazeli & Lawrence, 1993; Golwala et al., 2020).
  • Etkin madde. İlaç yükü bölgeyi kaydırır; ilaçlı ve ilaçsız diyagramlar farklı olabilir (Giang et al., 2020). Son formülasyon ilaçlı diyagramdan seçilmelidir.
  • Alternatif: mikroplaka seyreltme yöntemi aynı anda çok sayıda bileşimi inceler, zaman ve malzeme kazandırır (Schmidts et al., 2009).

Bölge alanı, merkez ve optimizasyon

Mikroemülsiyon bölgesinin alanı, Smix oranlarını ve yardımcı madde seçimlerini karşılaştırmanın standart ölçüsüdür: en geniş bölgeyi veren oran seçilir, sonra bu oranla bölge içinden formülasyonlar alınır (Parmar et al., 2011; Yadav et al., 2020). Alan çoğu yayında göz kararı ya da kâğıt üstünde karelerle tahmin edilir. Bu araç 2001'den beri bunun yerine çokgenin köşe koordinatlarından alanı ve ağırlık merkezini hesaplar: her grup için alan ve merkez tabloda verilir, merkez diyagramda işaretlenir. Aynı yaklaşımı Berkman ve Güleç (2021) açık formüllerle ve bir Excel makrosuyla yayımlayıp merkez noktayı "aday optimum formülasyon" olarak kullanmayı gösterdi; iki yaklaşım aynı geometriye dayanır.

Merkez tek başına yeter mi? Genellikle hayır. Bölge içindeki bileşimler damlacık boyutu, viskozite, ilaç yükü ve seyreltme dayanıklılığı bakımından farklıdır; bu yüzden diyagramdan seçilen aralık, ikinci adımda deney tasarımıyla (Box–Behnken, merkezi bileşik, simplex kafes) taranır (Zhu et al., 2008; Yadav et al., 2020). Diyagram aralığı daraltır, deney tasarımı içinde optimumu bulur. Shafiq-un-Nabi ve arkadaşları (2007), en az sürfaktanla en çok yağı çözen ve seyreltmeye dayanan bileşimin seçilmesini, sınıra yakın "yarı kararlı" noktalardan kaçınılmasını önerir.

Mikroemülsiyon, nanoemülsiyon, SEDDS

Literatürde bu terimler sık karışır. Ayrım boyutta değil termodinamiktedir: mikroemülsiyon termodinamik kararlıdır, kendiliğinden oluşur ve bileşim değişmedikçe süresiz kalır; nanoemülsiyon yalnız kinetik kararlıdır, enerji girdisiyle (yüksek basınç, ultrason) ya da faz inversiyonuyla yapılır ve zamanla bozulur (McClements, 2012; Anton & Vandamme, 2011; Gandhi et al., 2026). Boyut aralıkları yazardan yazara farklı verilir; bazı derlemelerde mikroemülsiyon için 100–400 nm, nanoemülsiyon için 1–100 nm yazılır (Souto et al., 2022), oysa klasik tanımda mikroemülsiyon damlacıkları 10–100 nm'dir. Bu çelişki, boyutun tanımlayıcı ölçüt olmadığını gösterir. Pratik ayrım testleri: uzun süreli kararlılık, sıcaklık değişiminin tersinirliği, bileşenlerin karıştırma sırasının sonucu etkilememesi (Gandhi et al., 2026).

SEDDS / SMEDDS / SNEDDS, suyla temasta kendiliğinden emülsiyon, mikroemülsiyon ya da nanoemülsiyon veren susuz ön karışımlardır (Pouton, 2000, 2006). Bu sistemlerde psödo-üçlü diyagram, susuz ön karışımın hangi bileşimlerinde seyreltme sonrası berrak dispersiyon oluştuğunu haritalar; "kendiliğinden emülsifikasyon bölgesi" ile klasik mikroemülsiyon bölgesi aynı şey değildir. Winsor terminolojisiyle karşılaştırma için bkz. Salager et al. (2022, 2023).

Aracın kullanımı

Sol sütunda üç sekme vardır: Veri Girişi, Diyagram (başlık ve köşe adları) ve Grafik (ızgara, kapatma, yumuşatma, opaklık). Sağda diyagram, altında grup tablosu yer alır.

  1. Veri girişi. Her satır bir ölçüm noktasıdır: Grup (bölge adı, ör. "ME 2:1"), Sıra (çokgen kenarında dolaşma sırası), Oil, Sur/CoSur, Water yüzdeleri. Aynı gruptaki noktalar Sıra'ya göre birleştirilerek çokgen çizilir; sıra, sınır boyunca saat yönünde ya da tersine tutarlı olmalıdır, aksi hâlde kenarlar kesişir. Izgara elektronik tablo gibi çalışır (kopyala-yapıştır, satır ekle/sil); 4 örnek veri seti menüden yüklenebilir.
  2. Hesapla. Noktalar üçgen koordinatlarına çevrilir, gruplar çokgenleştirilir, alan ve merkez hesaplanır. Tek noktalı grup nokta, iki noktalı grup çizgi olarak çizilir. Toplamı 100 olmayan satırlar (tolerans ±0,5) grup ve sıra numarasıyla uyarı listesinde sıralanır.
  3. Kapatma. Titrasyonda sınır noktaları çoğu kez bir kenara dayanır (ör. yağ yüzdesi sıfıra inen su-zengin köşe). "Poligonu Kapat" ilk ve son noktayı doğrudan birleştirir; "Min Değer Kapatma" grubun en düşük değerleri üzerinden kapatır; "Kenar Kapatma" seçilen kenar (Oil, Surfactant ya da Water) üzerinden kapatır. Eklenen kapatma noktaları bazen ilk/son ölçüm noktasıyla çakışır; araç bunları ayıklar.
  4. Yumuşatma. "Kenarları yumuşat" işaretlenince sınır, ölçüm noktalarından geçen Catmull-Rom tabanlı Bezier eğrisiyle çizilir; %60 klasik gerilime denk gelir, %100'e doğru eğri daha yuvarlak olur. Eğri üçgenin dışına taşmaz. Alan ve merkez yumuşatılmış çerçeveden hesaplanır. Bu bir görsel yorumdur: iki ölçüm arasındaki gerçek sınır bilinmez.
  5. Stil. Diyagramda bir gruba tıklayınca dolgu rengi, kenar rengi, opaklık ve kenar kalınlığı o gruba özel ayarlanır; Grafik sekmesindeki kaydırıcılar tüm gruplar için varsayılandır. Gradient dolgu isteğe bağlıdır.
  6. Kaydetme. Çalışma bu tarayıcıda otomatik saklanır; "Dosyaya kaydet" veri, ayar ve stilleri tek .json dosyasına yazar, "Dosyadan aç" geri yükler. "SVG indir" diyagramı vektör olarak verir; yayın kalitesinde ölçeklenir.

Alan birimi. Alan, kenarı 100 birim olan üçgende hesaplanır. Üçgenin tümü ≈ 4330 birim²'dir; bir bölgenin üçgene oranı alan/43,3 ile yüzde olarak bulunur. Aynı Smix karşılaştırmasında mutlak değer yeter, farklı çalışmalar arasında yüzde kullanmak daha güvenlidir.

Sınırlar ve yorum

  • Sınır, ölçüm noktalarının arasındadır. Çokgen ölçüm noktalarından geçer; gerçek faz sınırı iki nokta arasında bir yerdedir. Nokta sayısı arttıkça alan tahmini iyileşir; seyrek veride yumuşatma yanıltıcı kesinlik izlenimi verebilir.
  • Kapatma seçimi alanı değiştirir. Aynı veriyle "Poligonu Kapat" ve "Kenar Kapatma" farklı alan verir. Hangi kapatmanın kullanıldığı raporlanmalıdır.
  • Görsel değerlendirme özneldir. "Berrak"–"bulanık" eşiği gözlemciye bağlıdır; iletkenlik, ışık geçirgenliği ya da polarize mikroskopi ile desteklenmesi önerilir (Li et al., 2024).
  • Diyagram termodinamik kanıt değildir. Berrak görünen bir bölge kinetik olarak kararlı nanoemülsiyon da olabilir; ayrım için zaman, sıcaklık ve karıştırma sırası testleri gerekir (Anton & Vandamme, 2011; Gandhi et al., 2026).
  • Sıcaklık, ilaç yükü ve seyreltme ortamı bölgeyi kaydırır; oral sistemlerde seyreltmenin mide-bağırsak sıvısında ve sindirim sonrasında ne yaptığı ayrıca test edilir (Pouton, 2006).
  • Bölge genişliği tek ölçüt değildir. Geniş bölge yüksek sürfaktan içeriği anlamına gelebilir; toksisite ve tahriş sınırları (özellikle topikal ve oral kullanımda) seçimi kısıtlar (Kreilgaard, 2002; Karasulu, 2008).

Türkiye'den katkılar

Ege Üniversitesi'nden Karasulu'nun 2008 derlemesi, mikroemülsiyonların oluşumu, kararlılığı, uygulamaları ve toksisitesini psödo-üçlü diyagram çerçevesinde toplayan, uluslararası atıf alan bir başvuru metnidir (Karasulu, 2008). O derlemedeki psödo-üçlü diyagramlar ve bölge alanları, bu sayfadaki aracın öncülü olan yazılımla hazırlandı.

Bu aracın geçmişi. Yazılımın ilk sürümü ("Micro") 2001 yazında Ege Üniversitesi Eczacılık Fakültesi'nde Visual Basic 6 ile yazıldı. Deneyler bir Access veritabanında tutuluyordu (deney başına tarih, formülasyon, sürfaktan:kosürfaktan oranı ve yağ/sürfaktan/su/alkol kolonları; ilk kayıtlar 3:1'den 6:1'e etanollü Smix serileridir). Bölge sınırı, ölçüm noktalarının üçgen koordinatlarına dönüştürülmesi ve son noktanın su değerinden geçen kenar paraleliyle kapatılmasıyla çiziliyor; alan çokgen köşelerinden ayakkabı bağı formülüyle, merkez ise klasik çokgen ağırlık merkezi formülüyle hesaplanıp yüzdelere geri çevriliyordu (Haziran 2001 tarihli Geometry.bas ve Genel.bas). Bugünkü aracın koordinat dönüşümü, alan ve merkez hesabı, kesişim noktası ve "en düşük değerle kapatma" seçeneği bu koddan gelir; bunlar sonradan web'e taşındı ve Blazor sürümünde kenar kapatma, yumuşatılmış sınır, grup stilleri, toplam denetimi ve SVG dışa aktarım eklendi. 2012'den beri kullanılan üçgen favicon'u da bu uygulamadan gelir. Karasulu (2008) derlemesindeki diyagramlar ve bölge alanları bu programla hazırlandı. İstanbul Üniversitesi'nden Berkman ve Güleç (2021) aynı alan ve ağırlık merkezi hesabını açık formüllerle ve bir Excel makrosuyla yayımlayarak yöntemi literatüre kazandırdı.

Bu sitedeki uygulama

  • Koordinat dönüşümü: x = Smix + Oil·cos 60°, y = Oil·sin 60° (yüzdeler 0–1'e ölçeklenir). Su sol alt, sürfaktan sağ alt, yağ tepe köşe. İleri ve geri dönüşüm formülleri 2001 sürümündekiyle aynıdır.
  • Alan ve merkez: ayakkabı bağı (shoelace) formülüyle; alan kenarı 100 birim olan üçgen ölçeğinde raporlanır. 1 nokta → nokta, 2 nokta → çizgi, alan 0.
  • Kapatma: üç seçenek; kapatma noktalarının ölçüm noktalarıyla çakışması ayıklanır.
  • Yumuşatma: merkezcil Catmull-Rom → kübik Bezier; gerilim %0–100; eğri, noktaların dışbükey bölgesine kırpılarak üçgen içinde tutulur. Alan/merkez yumuşatılmış çerçeveden.
  • Saklama: localStorage otomatik kayıt, .json dosyası, SVG dışa aktarım.
  • Toplam denetimi: yağ + sürfaktan + su, 100 ± 0,5 dışındaysa satır uyarı listesine girer; hesap engellenmez.
  • Doğrulama: belge kaydet/aç gidiş-dönüşü, toplam denetimi ve yumuşatma (eğri her noktadan geçer, üçgen içinde kalır, çakışan kapatma noktası ayıklanır) için birim testleri.

Kaynaklar

  1. Aboofazeli, R., & Lawrence, M. J. (1993). Investigations into the formation and characterization of phospholipid microemulsions. I. Pseudo-ternary phase diagrams of systems containing water-lecithin-alcohol-isopropyl myristate. International Journal of Pharmaceutics, 93(1-3), 161-175. doi:10.1016/0378-5173(93)90174-E
  2. Anton, N., & Vandamme, T. F. (2011). Nano-emulsions and micro-emulsions: Clarifications of the critical differences. Pharmaceutical Research, 28(5), 978-985. doi:10.1007/s11095-010-0309-1
  3. Berkman, M. S., & Güleç, K. (2021). Pseudo ternary phase diagrams: A practical approach for the area and centroid calculation of stable microemulsion regions. İstanbul Journal of Pharmacy, 51(1), 42-49. doi:10.26650/istanbuljpharm.2020.0090
  4. Boonme, P., Krauel, K., Graf, A., Rades, T., & Junyaprasert, V. B. (2006). Characterization of microemulsion structures in the pseudoternary phase diagram of isopropyl palmitate/water/Brij 97:1-butanol. AAPS PharmSciTech, 7(2), E99-E104. doi:10.1208/pt070245
  5. Chen, H., Chang, X., Du, D., Li, J., Xu, H., & Yang, X. (2006). Microemulsion-based hydrogel formulation of ibuprofen for topical delivery. International Journal of Pharmaceutics, 315(1-2), 52-58. doi:10.1016/j.ijpharm.2006.02.015
  6. Chiappisi, L., Noirez, L., & Gradzielski, M. (2016). A journey through the phase diagram of a pharmaceutically relevant microemulsion system. Journal of Colloid and Interface Science, 473, 52-59. doi:10.1016/j.jcis.2016.03.064
  7. Danielsson, I., & Lindman, B. (1981). The definition of microemulsion. Colloids and Surfaces, 3(4), 391-392. doi:10.1016/0166-6622(81)80064-9
  8. Gandhi, J., Shah, P., Pandya, K., et al. (2026). Microemulsions versus nanoemulsions: A comparative overview of features, formulation, and pharmaceutical applications. Advances in Colloid and Interface Science, 353, 103881. doi:10.1016/j.cis.2026.103881
  9. Gao, H., Jia, H., Dong, J., et al. (2021). Integrated in silico formulation design of self-emulsifying drug delivery systems. Acta Pharmaceutica Sinica B, 11(11), 3585-3594. doi:10.1016/j.apsb.2021.04.017
  10. Giang, T. T. H., Nghia, T. T., & Huyen, T. T. (2020). Application of the artificial neural network to optimize the formulation of self-nanoemulsifying drug delivery system containing rosuvastatin. Journal of Applied Pharmaceutical Science, 10(9). doi:10.7324/japs.2020.10901
  11. Golwala, P., Rathod, S., Patil, S., Joshi, A., Ray, D., Aswal, V. K., Bahadur, P., & Tiwari, S. (2020). Effect of cosurfactant addition on phase behavior and microstructure of a water dilutable microemulsion. Colloids and Surfaces B: Biointerfaces, 186, 110736. doi:10.1016/j.colsurfb.2019.110736
  12. Gradzielski, M., Duvail, M., de Molina, P. M., Simon, M., Talmon, Y., & Zemb, T. (2021). Using microemulsions: Formulation based on knowledge of their mesostructure. Chemical Reviews, 121(10), 5671-5740. doi:10.1021/acs.chemrev.0c00812
  13. Hoar, T. P., & Schulman, J. H. (1943). Transparent water-in-oil dispersions: The oleopathic hydro-micelle. Nature, 152(3847), 102-103. doi:10.1038/152102a0
  14. Karasulu, H. Y. (2008). Microemulsions as novel drug carriers: The formation, stability, applications and toxicity. Expert Opinion on Drug Delivery, 5(1), 119-135. doi:10.1517/17425247.5.1.119
  15. Kreilgaard, M. (2002). Influence of microemulsions on cutaneous drug delivery. Advanced Drug Delivery Reviews, 54(Suppl. 1), S77-S98. doi:10.1016/S0169-409X(02)00116-3
  16. Lawrence, M. J., & Rees, G. D. (2000). Microemulsion-based media as novel drug delivery systems. Advanced Drug Delivery Reviews, 45(1), 89-121. doi:10.1016/S0169-409X(00)00103-4
  17. Li, L., Qu, S., Liu, S., et al. (2024). Advancements in characterization techniques for microemulsions: From molecular insights to macroscopic phenomena. Molecules, 29(12), 2901. doi:10.3390/molecules29122901
  18. Liu, Q., Wang, X., Wu, Y., et al. (2022). Structure and pseudo-ternary phase diagram of water/Triton X-100/1-pentanol/cyclohexane microemulsion. Journal of Molecular Liquids, 349, 118425. doi:10.1016/j.molliq.2021.118425
  19. McClements, D. J. (2012). Nanoemulsions versus microemulsions: Terminology, differences, and similarities. Soft Matter, 8(6), 1719-1729. doi:10.1039/c2sm06903b
  20. Moreno, M. A., Ballesteros, M. P., & Frutos, P. (2003). Lecithin-based oil-in-water microemulsions for parenteral use: Pseudoternary phase diagrams, characterization and toxicity studies. Journal of Pharmaceutical Sciences, 92(7), 1428-1437. doi:10.1002/jps.10412
  21. Parmar, N., Singla, N., Amin, S., & Kohli, K. (2011). Study of cosurfactant effect on nanoemulsifying area and development of lercanidipine loaded (SNEDDS) self nanoemulsifying drug delivery system. Colloids and Surfaces B: Biointerfaces, 86(2), 327-338. doi:10.1016/j.colsurfb.2011.04.016
  22. Pouton, C. W. (2000). Lipid formulations for oral administration of drugs: Non-emulsifying, self-emulsifying and 'self-microemulsifying' drug delivery systems. European Journal of Pharmaceutical Sciences, 11(Suppl. 2), S93-S98. doi:10.1016/S0928-0987(00)00167-6
  23. Pouton, C. W. (2006). Formulation of poorly water-soluble drugs for oral administration: Physicochemical and physiological issues and the lipid formulation classification system. European Journal of Pharmaceutical Sciences, 29(3-4), 278-287. doi:10.1016/j.ejps.2006.04.016
  24. Salager, J.-L., Marquez, R., Bullon, J., & Forgiarini, A. (2022). Formulation in surfactant systems: From Winsor to HLDN. Encyclopedia, 2(2), 778-839. doi:10.3390/encyclopedia2020054
  25. Salager, J.-L., Marquez, R., Rondón, M., et al. (2023). Review on some confusion produced by the bicontinuous microemulsion terminology and its domains microcurvature. ACS Omega, 8(10), 9040-9057. doi:10.1021/acsomega.3c00547
  26. Schmidts, T., Nocker, P., Lavi, G., Kuhlmann, J., Czermak, P., & Runkel, F. (2009). Development of an alternative, time and cost saving method of creating pseudoternary diagrams using the example of a microemulsion. Colloids and Surfaces A: Physicochemical and Engineering Aspects, 340(1-3), 187-192. doi:10.1016/j.colsurfa.2009.03.029
  27. Schulman, J. H., Stoeckenius, W., & Prince, L. M. (1959). Mechanism of formation and structure of micro emulsions by electron microscopy. The Journal of Physical Chemistry, 63(10), 1677-1680. doi:10.1021/j150580a027
  28. Shafiq-un-Nabi, S., Shakeel, F., Talegaonkar, S., Ali, J., Baboota, S., Ahuja, A., Khar, R. K., & Ali, M. (2007). Formulation development and optimization using nanoemulsion technique: A technical note. AAPS PharmSciTech, 8(2), E12-E17. doi:10.1208/pt0802028
  29. Sharma, S., Kaushik, S., Bisht, A., et al. (2025). Dependence of phase boundary and interfacial characteristics of liquid crystalline structures on surfactant-cosurfactant composition. Langmuir, 41(27), 18221-18228. doi:10.1021/acs.langmuir.5c02188
  30. Souto, E. B., Cano, A., Martins-Gomes, C., Coutinho, T. E., Zielińska, A., & Silva, A. M. (2022). Microemulsions and nanoemulsions in skin drug delivery. Bioengineering, 9(4), 158. doi:10.3390/bioengineering9040158
  31. Syed, H. K., & Peh, K. K. (2014). Identification of phases of various oil, surfactant/co-surfactants and water system by ternary phase diagram. Acta Poloniae Pharmaceutica, 71(2), 301-309.
  32. Tartaro, G., Mateos, H., Schirone, D., Angelico, R., & Palazzo, G. (2020). Microemulsion microstructure(s): A tutorial review. Nanomaterials, 10(9), 1657. doi:10.3390/nano10091657
  33. Williamson, J. C. (2021). Liquid–liquid demonstrations: Phase equilibria and the lever rule. Journal of Chemical Education, 98(7), 2356-2363. doi:10.1021/acs.jchemed.0c01517
  34. Winsor, P. A. (1948). Hydrotropy, solubilisation and related emulsification processes. Transactions of the Faraday Society, 44, 376-398. doi:10.1039/tf9484400376
  35. Yadav, P., Rastogi, V., & Verma, A. (2020). Application of Box–Behnken design and desirability function in the development and optimization of self-nanoemulsifying drug delivery system for enhanced dissolution of ezetimibe. Future Journal of Pharmaceutical Sciences, 6(1), 7. doi:10.1186/s43094-020-00023-3
  36. Zhu, W., Yu, A., Wang, W., Dong, R., Wu, J., & Zhai, G. (2008). Formulation design of microemulsion for dermal delivery of penciclovir. International Journal of Pharmaceutics, 360(1-2), 184-190. doi:10.1016/j.ijpharm.2008.04.008

Sürüm geçmişi

  • 1.1 · 14 Eylül 2026. Aracın 2001 Visual Basic kökeni ve Karasulu (2008) derlemesindeki kullanımı eklendi; toplam denetimi anlatıldı; içindekiler bağlantıları düzeltildi.
  • 1.0 · 10 Eylül 2026. İlk sürüm: okuma, tarihçe, faz bölgeleri, su titrasyonu, alan ve merkez, terminoloji, aracın kullanımı, 36 kaynak.
An error has occurred. This application may no longer respond until reloaded. Reload 🗙